“വണ്ടേ നീ തുലയുന്നു വീണയി വിളക്കും നീ കെടുത്തുന്നുതേ” എന്ന വരികളിലൂടെ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ ദോഷകരമായ സ്വഭാവം, അനാസ്ഥ, ആനന്ദം നശിപ്പിക്കുന്നതും, മറ്റുള്ളവരെ ദു:ഖത്തിലേക്ക് എടുക്കുന്നതുമായ മനുഷ്യരെ വിമർശിക്കുന്നതാണ്.
ഈ വരികൾ അവരോട് ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള കുത്തഴിച്ചുവിടലും സ്വയം നശിപ്പിക്കുന്നവരുടെ ചിന്താഗതിയും ആകാം. അവരും പരസ്പരവായ്പുകൾ, ബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹ്യ ഘടനകൾ എന്നിവയെ നെഞ്ചിലേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
ഈ രീതിയിലുള്ള വ്യക്തികൾ:
1. അനാസ്ഥാനവാർഗ്ഗം: സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങൾക്കാൽ എങ്ങനെയായാലും, മറ്റുള്ളവരെ ബാധിക്കുന്നു.
2. സ്വാർത്ഥം: അവരുടെ ആനന്ദം മാത്രം നോക്കിയുള്ളവരാണ്, അവർക്കു മറ്റുള്ളവരുടെ അഗാധത്തിൽ കുറവാകുന്നു.
3. സാമൂഹ്യ ദ്രോഹം: സമൂഹത്തിലെ നല്ലതിനോടുള്ള വെല്ലുവിളി, നശീകരണ ചിന്തകൾ കൊണ്ട് മാത്രം മുന്നേറാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ.
ഈ വരികളിലൂടെ, ആ വ്യക്തികളുടെ ആത്മനഷ്ടവും, അവരിലൂടെയുണ്ടാകുന്ന ബാധകളും ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്.
