ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ പത്താം ഷെഡ്യൂളിൽ (10th Schedule) ആണ് കൂറുമാറ്റ നിരോധന നിയമം ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
1985-ലെ 52-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയിലൂടെയാണ് ഈ നിയമം നിലവിൽ വന്നത്.
രാജീവ് ഗാന്ധി പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്താണ് ഈ ഭേദഗതി പാസാക്കിയത്.
സഭാംഗങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പാർട്ടി വിട്ടുപോകുന്നതും കൂറുമാറുന്നതും തടയുക എന്നതാണ് ഈ നിയമത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
അയോഗ്യത തീരുമാനിക്കുന്നത്: സഭയിലെ അധ്യക്ഷനാണ് (Speaker/Chairman) കൂറുമാറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അയോഗ്യത സംബന്ധിച്ച അന്തിമ തീരുമാനം എടുക്കുന്നത്.
91-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി (2003): ഈ ഭേദഗതി പ്രകാരം, ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയിലെ മൂന്നിലൊന്ന് (1/3) അംഗങ്ങൾ പിരിഞ്ഞുപോകുന്നത് 'പിളർപ്പ്' ആയി കണക്കാക്കി അയോഗ്യതയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ 2003-ലെ ഭേദഗതിയിലൂടെ ഈ വ്യവസ്ഥ റദ്ദാക്കുകയും, കൂറുമാറുന്നതിന് പാർട്ടി അംഗങ്ങളിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് (2/3) ഭാഗം പുതിയ പാർട്ടിയിൽ ലയിക്കണം എന്ന് വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
ഹോട്ടോ ഹോളഹാൻ കേസ് (Kihoto Hollohan v. Zachillhu, 1992): ഈ കേസിൽ സുപ്രീം കോടതി കൂറുമാറ്റ നിരോധന നിയമം ഭരണഘടനാപരമാണെന്ന് വിധിച്ചു. എന്നാൽ, സ്പീക്കറുടെ തീരുമാനങ്ങൾ ജുഡീഷ്യൽ റിവ്യൂവിന് (Judicial Review) വിധേയമാക്കാമെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
