ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ഭാഗം III-ൽ (മൗലികാവകാശങ്ങൾ) ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു മൗലികാവകാശമായിരുന്നു സ്വത്തിനുള്ള അവകാശം. ഇത് ആർട്ടിക്കിൾ 19(1)(f), ആർട്ടിക്കിൾ 31 എന്നിവയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
1978 വരെ സ്വത്തിനുള്ള അവകാശം ഒരു മൗലികാവകാശമായി നിലനിന്നിരുന്നു. ഈ പ്രസ്താവന ശരിയാണ്.
1978-ലെ 44-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി നിയമം (44th Constitutional Amendment Act, 1978) വഴിയാണ് സ്വത്തിനുള്ള അവകാശത്തെ മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്തത്.
ഈ ഭേദഗതിയിലൂടെ, സ്വത്തിനുള്ള അവകാശത്തെ ഭരണഘടനയുടെ ഭാഗം XII-ലെ ആർട്ടിക്കിൾ 300A-യിൽ ഒരു സാധാരണ നിയമപരമായ അവകാശമാക്കി (Legal Right or Constitutional Right) മാറ്റി. പ്രസ്താവന 2-ൽ '30 എ വകുപ്പ്' എന്ന് തെറ്റായി നൽകിയിരിക്കുന്നു, ശരി '300 എ വകുപ്പ്' ആണ്.
സ്വത്തിനുള്ള അവകാശം മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രി മൊറാർജി ദേശായി ആയിരുന്നു. ജനതാ ഗവൺമെന്റിന്റെ കാലത്താണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്. പ്രസ്താവന 3-ൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ പേര് തെറ്റായി നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ദിരാഗാന്ധി പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്ത് (1975-77) അടിയന്തരാവസ്ഥയും 42-ാം ഭേദഗതിയുമുണ്ടായി.
സ്വത്തിനുള്ള അവകാശത്തെ മൗലികാവകാശമായി നിലനിർത്തുന്നത് ഭൂപരിഷ്കരണം പോലുള്ള സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങൾക്ക് തടസ്സമാകുന്നു എന്ന് കണ്ടതുകൊണ്ടാണ് ഈ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നത്.
ഒരു മൗലികാവകാശം അല്ലാതായതോടെ, സ്വത്തിനുള്ള അവകാശം ലംഘിക്കപ്പെട്ടാൽ പൗരന്മാർക്ക് നേരിട്ട് സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിക്കാനുള്ള അധികാരം (ആർട്ടിക്കിൾ 32 പ്രകാരം) നഷ്ടപ്പെട്ടു.
