സത്യം,അഹിംസ എന്നീ രണ്ട് തത്ത്വങ്ങളിലൂടെയാണ് ഗാന്ധിജി തന്റെ സമരരീതികൾ ആവിഷ്ക്കരിച്ചിരുന്നത്.
ഒരു നയം എന്നതിലുപരി അഹിംസ എന്നത് ഗാന്ധിജിയുടെ ജീവിത തത്വം തന്നെയായിരുന്നു.
'എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും നിരുപദ്രവകരമായിരിക്കുക' എന്ന അഹിംസയുടെ തത്ത്വത്തിൽ,അദ്ദേഹം സായുധ കലാപത്തിന് പകരം സത്യാഗ്രഹം,നിസഹകരണം തുടങ്ങിയ സമരമുറകൾ സ്വീകരിക്കുകയുണ്ടായി.
സി. ആർ. ദാസ്, മോത്തിലാൽ നെഹ്റു, ജവഹർലാൽ നെഹ്റു, മൗലാനാ ആസാദ്, സർദാർ പട്ടേൽ, ആചാര്യ നരേന്ദ്ര ദേവ് തുടങ്ങിയ നേതാക്കൾക്ക് ഗാന്ധിയുടെ അഹിംസാ രീതികളോട് യോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നു
എങ്കിൽ കൂടിയും,ഗാന്ധിയെ അഹിംസയെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു തത്വം എന്നതിലുപരി ഒരു രാഷ്ട്രീയ നയമായിട്ടാണ് അവർ സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്.
അഹിംസാത്മക സമരരീതികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഗാന്ധിയൻ സത്യാഗ്രഹം, ബഹുജന പങ്കാളിത്തത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
കാരണം, അഹിംസാത്മക സമരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ പ്രായപരിധി, ലിംഗം, ജാതി, മതം എന്നിവ തടസ്സമായിരുന്നില്ല. എല്ലാവർക്കും അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
