"എന്തിനാണെനിക്കന്യന്റെ തത്ത്വജ്ഞാനം?" എന്ന വരിയിൽ കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, തത്ത്വജ്ഞാനം, ഗഹനമായ അറിവുകൾ, അല്ലെങ്കിൽ സങ്കീർണ്ണമായ ചിന്തകൾ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നുവെന്ന് ചോദിക്കുന്നതാണെന്ന് ആണ്.
കവി, മൂല്യവും സമൃദ്ധിയുമായ ഒരു ജീവിയെന്ന നിലയിൽ, പൂവിന്റെ ജീവിതരീതി (അഥവാ, അതിന്റെ സൗന്ദര്യം, ശുദ്ധി, സമാധാനം) തന്നെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന തത്ത്വജ്ഞാനമായി തിരിച്ചറിയുന്നു.
ഇത്, പരസ്പര ബന്ധങ്ങളുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ സത്യങ്ങളുടെയും ഗൗരവം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതിൽ, അർത്ഥവും അടിയുറപ്പും ഉള്ളതാണ്. ഒരു വിശേഷമായ ജീവിയുടെ ജീവിതരീതിയിലും സൗന്ദര്യത്തിലുമുള്ള സങ്കല്പങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ മനോഭാവത്തിൽ പരിണമിക്കുമ്പോൾ, ആഴത്തിൽ അടുക്കുകയാണ്.
അതിനാൽ, കവി ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്ന സത്യങ്ങളെയും സുഖങ്ങളെയും കാണുന്നു, അതുകൊണ്ട് അതിനെ തത്ത്വജ്ഞാനമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു.
